Kendini yüksek bir yerden atanların yüzünde oluşan tebessümden haberdar olduğundan beri koşuyordu. Telaş içindeydi. Yoruyordu kendini, yoruluyordu. Bitmek bilmiyordu çünkü yollar, üstelik seçenek çoktu. Seçim yaparken düşünmemeyi tercih ediyordu ki belki de hata buydu. Sanıyordu ki düşünürse tebessümü yakalayamayacak. Düşenlerin aklından geçenleri bilemediği ve bilemeyeceği gerçeğini unutuyordu. Kendilerini ittirmekten ziyade bıraktıklarını unutuyordu. Uğraşmak değil vazgeçmek'ti.
Belki unutmuyor, görmeyi reddediyordu.
Gülümseyemiyordu.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder